ابا محمد و ابا الحسين و ابا بكر نيز روايت كرده‌اند ، و مادرش را شهرناز [ 1 ] نام بود دختر يزدگرد شهريار ، بروايتى گويند دختر سبحان [ 2 ] الملك [ 3 ] پارس بود و ملك هرى نيز گويند ، اما روايت اول درستتر است ، و شهيد از دنيا برفت بمدينهء رسول اندر سنه خمس و تسعين در عهد وليد بن عبد الملك بن مروان ، و عمر او پنجاه و نه سال بود ، پيش عمش الحسن ببقيع دفن كردندش . فرزندان : محمد [ و ] زيد الشهيد بالكوفه [ و ] عبيد اللّه [ 4 ] [ و ] الحسن و الحسين و على و عمر ، و دختر هيچ نداشت [ 5 ] . ذكر محمد بن على الباقر عليه السلام : او را بلقب باقر خوانده‌اند ، و كنيت [ او ] ابو جعفر ، و اندر عهد ابراهيم بن الوليد بمرد بمدينه در سنه اربع و عشر و مائه ، و عمر او پنجاه و هفت سال بود و فرزندانش ( 298 - آ ) جعفر بود و على و عبد الله و ابراهيم و دخترى داشت نام او امّ سلمه [ 6 ] و اللّه اعلم . ذكر جعفر بن محمد بن على الصادق عليهم السلام : او را لقب الصادق بوده است و كنيت ابا عبد اللّه و مادرش فاطمه [ 7 ] بنت القسم بن ابى بكر بود و نسب علويان جعفرى بوى باز شود ، بمدينه بمرد در سنهء ثمان و اربعين و مائة اندر عهد ابى جعفر المنصور و هم پهلوى پدرش و جدّش ببقيع دفن كردند ، فرزندانش : اسماعيل ، موسى ، محمد ، على ، عبد الله ، اسحق ، و دخترى ام فروه نام ، اين جمله شش پسر و دخترى داشت ، و اللّه اعلم . ذكر موسى بن جعفر عليهما السلام : كنيت او ابا الحسن و ابا ابراهيم نيز هم روايتست و لقب او العبد الصالح و كاظم [ 8 ] نيز گويند و اين معروفست ، مادرش حميد [ ه ] بنت الصاعد

--> [ ( 1 ) ] ظ : شهربان - شهربانو سبط ابن الجوزى در تذكرة خواص الامه فى معرفة الائمه ( چاپ تهران ص 183 ) گويد : و امه ام ولد اسمها غزاله و قيل السلافه و قيل ام سلمه و قيل شاه زنان . [ ( 2 ) ] ظ : سنجان ( صنجان ) و او برادرزادهء ماهويه مرزبان مرو است ( ؟ ) [ ( 3 ) ] ظ : ملك . [ ( 4 ) ] تذكرهء سبط الجوزى عبد اللّه و قيس و عبيد اللّه ( ص 187 ) : [ ( 5 ) ] سبط الجوزى : و خديجه و حسين الاصغر و ام على و تسمى عليه و كلثم و سليمان و مليكه و القسم و ام الحسن و ام البنين و فاطمه . . . الخ ( ص 187 ) [ ( 6 ) ] تذكرهء سبط الجوزى ص 192 : و زينت و ام سلمه . [ ( 7 ) ] سبط : ام فروة بنت ابو القاسم بن محمد بن ابى بكر : [ ( 8 ) ] سبط : و يلقب بالكاظم و المامون و الطيب و السيد . . . و يدعى بالعبد الصالح بعبادته و اجتهاده و قيامه بالليل ( س 196 ) .